Koło polarne
Porównując niemalże obsesyjne marzenie, jakim dla zapalonego turysty jest przekroczenie koła polarnego oraz czas i wysiłek potrzebny na dotarcie do niego (80 km na północ od Mo), samo przejście może okazać się sporym zawodem.
Na ponurym i w większości nie zamieszkanym terenie wyrasta nagle Centrum Koła Polarnego (Polarsirkelsenteret; VI-VIII codz. 9.00-22.00; V-IX codz. 10.00-18.00), szpetny budynek wypełniony turystycznym kiczem – znak, że przekracza się koło polarne. Migniesz obok niego autobusem, w pociągu przypomni o nim głośny gwizd lokomotywy, można także przemknąć tędy samochodem. W ostatnim przypadku większość turystów ulega jednak pokusie i dołącza do tłumów zwiedzających centrum.
Wystawa arktyczna (40 kr) nie cieszy się tak wielkim powodzeniem, jak specjalnie ostemplowane pocztówki i certyfikaty “Polarsirkelen”, zaświadczające o zdobyciu koła polarnego. Przed budynkiem znajdują się dwa kamienne pomniki, upamiętniające jugosłowiańskich i rosyjskich jeńców wojennych, którzy podczas II wojny światowej na rozkaz Niemców budowali prowadzącą do Narwiku drogę Nordlandsbanen.
